วันจันทร์ที่ ๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๑
วันนี้มีนัดส่งงานตอนเที่ยง
ตื่นก็แต่เช้าตรู่อยู่หรอกนะแม่หญิง
แต่ทว่า เดินวนเวียน ทำหน้ามึน อยู่ในบ้านหลังน้อยๆ
เผลอแว้บเดียว สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว อาบน้ำลวกๆ ไม่ต้องขัดถูมาก
สวยอยู่แล้ว หอมอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆ
...
รีบตาเหลือกเช่นเคย
ไปถึงก็ส่งๆ งานแบบร้อนฉ่าร้อยแปดสิบองศา
...
ไปเดินเล่นที่แพลตตินั่มต่อ
แวะกินบะหมี่เกี๊ยวหมูแดงข้างถนนก่อน
อร่อยชามยักษ์มากๆ
ตอนเดินเข้าไปในร้าน มีผู้ชายญี่ปุ่นหล่อมากยิ้มให้ด้วย
หล่อ หุ่นแมน แฮนซั่ม
แต่ว่าใส่เสื้อกล้ามลายหนังงู
จบข่าว...
ลักษณะเครื่องแต่งกายบ่งบอกสถานะได้ ๘๐%
ว่าคารมเป็นต่อ รูปหล่อเป็นเมียคนอื่น
หรืออย่างดีพี่ก็น่าจะเป็นพวกมัลติฟังชั่น
ผู้ชายหน้าตาสรีระมีคุณภาพ ทำไมเป็นเช่นนี้กันไปหมด
...
วันนี้มาเดินช้อปแบบไร้จุดหมาย แต่ได้ชุดเดรสสั้น ๒ ชุด
สีโทนเขียวทั้งคู่เลย ใส่แล้วคิดเอาเอง สรุปเองว่าสวย
ช่วงนี้ยังกับจะกลายร่างเป็นแมลงทับ มีแต่ชุดเขียว
...
วันนี้ใส่เสื้อยืดสีชมพูเจิดจ้า สกรีนลายสีเหลือง
โดดเด่นด้วยการกรีดเสื้อเป็นริ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
คนมองตั้งแต่เมืองนนท์ กรุงเทพฯ ไม่เข้าใจแฟชั่นกันอีกแล้ว
คุณน้าบอกว่า ไม่มีแมงสาบที่ไหนแทะเสื้อได้น่าเกลียดขนาดนี้
ถ้าแมงสาบมาเห็นคงจะอายไม่กล้าแทะเสื้อนี่แน่ๆ
...
วันนี้นัดเจอจอยและน้องสาวด้วย
สองคนตอนนี้ทำงานเป็นนักเลงคุมบาร์
เอ๊ย ไม่ใช่ๆ เป็นบาร์เทนดี้สิ
วันนี้มาหาซื้อชุดที่จะใส่ควงเชคเกอร์
โชคดี ทิปหนักๆ หล่นใส่ทุกคืนนะเพื่อน
...
แยกย้ายกันกลับบ้าน แวะเดอะมอลล์
ซื้อน้ำตกเห็ดเพื่อสุขภาพมากินแทนข้าวเย็น
ตามสูตรเค้ากินแอปเปิ้ลกันแล้วจะผอมลงๆ
อันที่จริงก็เคยทำ แอปเปิ้ลเขียวนะ เจ๋งจริง
แต่ว่าไร้ซึ่งกำลังใจ คนมันหิวนี่นา ต้องใช้สติปัญญาทำงาน
...
กลับถึงบ้าน นอนอ่านหนังสือ
หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ซื้อหนังสือมากมายมหาศาล
ห้องนอนนั้นใกล้จะกลายเป็นห้องสมุดประชาชนเล็กๆ แล้ว
หาเวลาไปซื้อชั้นวางหนังสือเพิ่มอยู่
พร้อมกันนั้นคิดว่าจะย้ายไปนอนห้องนอนอีกห้อง
แล้วเปลี่ยนห้องนอนเดิมเป็นห้องทำงานและห้องสมุด
...
อ่านพันธุ์หมาบ้า แล้วน้ำตาก็รื้น
อ่านต้นส้มแสนรัก น้ำตาตกตั้งแต่หน้าคำนำผู้แปล
อ่านหมาทุกตัวล้วนต้องตาย มันกรีดหัวใจเหลือเกิน
อ่านนกนางนวลกับมวลแมวผู้สอนให้นกบิน แล้วก็ซึ้งกับจินตนาการ
ระหว่างมิตรภาพของแมวกับลูกนกนางนวล
อ่านโศลกแห่งความรัก ของ รพินทรนารถ ฐากูร แล้วก็น้ำตาร่วง
อ่านตำหรับอาหารชาววัง แล้วก็น้ำลายไหล
อันสุดท้ายนี่...แหะๆๆ เอาไว้ใช้ตัดอารมณ์
ร้องไห้มากไป หัวใจถูกทำร้ายหลายเปอร์เซ็นต์
แม้ว่าจะน้ำตาไหลด้วยความปรีติยินดีก็เถอะ
...
เมื่อคืนคุยกับเพื่อนที่อยู่อังกฤษ
เธอบอกว่าเหงาจะตายอยู่แล้ว
เลยถามว่าบรรยากาศลอนดอนมันหดหู่ ทึมมัว ปานนั้นเลยเหรอ
เธอว่าอย่าบอกว่าลอนดอนเป็นเมืองเหงา ต้องบอกว่าทั้งอังกฤษ
คุยกันด้วยจินตนาการว่าคนไม่เคยไปอย่างหยก
พอพูดถึงลอนดอนฉันจะนึกถึงภาพหญิงสาวในชุดวิคตอเรีย เดินกางร่มลูกไม้
ในบรรยากาศเงียบเศร้า ท่ามกลางสายฝนโปรยสาย ชอบเป็นที่สุด
ให้ไปพบเจอบรรยากาศแบบนั้นนานข้ามปี
ไม่รู้จะหลงรักได้จริงหรือเปล่านะ
...
ปล.กลับมาคราวนี้
คนที่มาเม้นท์ไดอารี่ เป็นคนที่เพิ่งเปิดเผยตัวตน
ตั้งเยอะแยะหลายคนแน่ะ
ดีใจจัง มีคนคิดถึงฉันด้วย ขอบคุณที่คิดถึงกันนะคะ
...
วันนี้หวานน้อย แต่หวานนาน
หวานแบบห่วงใยสุขภาพ
หยก
