ไม่ยกเว้น

วันนี้ชั่งใจอยู่ว่าจะเขียนไดอารีไหม

ขี้เกียจเหลือแสน  เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า

...

วันอังคาร  หาบัตรเอเทีเอ็มเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

ต้องออกจากบ้าน  ตรงดิ่งไปธนาคาร ที่เดอะมอลล์

อันที่จริงบัตรก็คงอยู่มุมใดมุมหนึ่งของห้องนอนนั่นแหล่ะ

แต่ถ้ารอให้หาเจอ  คงจะไม่ต้องมีเงินใช้กันไปเป็นปี

...

หยิบ Book bank, ID card ไปพร้อม

แต่เธอลืมเอากระเป๋าสตางค์ไปด้วย

ยังดีนะ  ที่มีแบงค์ยี่สิบติดกระเป๋ากางเกงอยู่เกือบหกสิบบาท

เอทีเอ็มอีกใบหนึ่ง  เพียรกดเท่าไหร่ ก็บอกว่าการสื่อสารขัดข้อง

แล้วค่าทำบัตรก็ตั้ง ๓๐๐ โชคดีน๊ะ  เพื่อนสาวคนนึงมาธุระที่นั่นเหมือนกัน

ขอยืม ๓๐๐ ก่อน  คนสวยมีกุศลหนุนส่งเสมอ

...

กินส้มตำไข่เค็ม  ยำกะเฉด  แล้วก็ไก่ย่าง  กัน ๒ คน

อาหารมื้อแรกและมื้อเดียวของวันนี้  ยาฮู้  ณ ๑๗.๐๐ น.

ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่  แต่ไม่รู้จะไปกินที่ไหน

เพราะว่ามีธุระต้องจัดการในห้างอีกหลายอย่าง

จ่ายค่าอินเทอร์เน็ตเอย  ค่าโทรศัพท์เอย

ซื้ออุปกรณ์สำนักงานเอย

ซื้อข้าวปลาอาหารเอย

...

ฝนตกอีกจนได้เอย

...

คืนวันอังคารนอนตีสอง  ตื่นหกโมงกว่า

...

เช้าวันอังคาร  นั่งทำงานอีกสักหน่อย

ไปโรงพยาบาลแบบภาคภูมิใจสุดฤทธิ์ของแท้

คราวนี้ไปถึงตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง  แถมยังไม่ผิดวันอีกด้วย

พยาบาลที่หน่วยไตเทียมสดุดีกันเซ็งแซ่

หนูทำได้ค่ะ

...

เนื่องจากว่าไปถึงแต่เช้า

ตลาดหน้าโรงพยาบาลยังมีชีวิตชีวาและร่มรื่นน่าเดินชม

รัศมีของตลาดยามเช้ายาวไกลเกือบ ๓ ป้ายรถเมล์

เดินเพลินๆ ดี  กลิ่นตลาดมันเหม็นๆ หอมๆ บอกไม่ถูก

อย่างที่เคยเรียกไว้ว่ากลิ่นชีวิต  ชีวิตที่กำลังดำเนินไป

...

แอบปันใจให้กับรถเข็นขายก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นแคะ

คันเล็กนิดเดียว  ป้าคนขายอายุสูงวัย  มีคนกินเรื่อยๆ

สั่งเส้นหมี่  แต่คนขายทำบะหมี่มาให้

นับว่าเรามีวาสนาต่อกันนะจ๊ะ  บะหมี่จ๋า

อร่อยมากๆ  แอบเห็นว่าป้าแกยังใช้เตาถ่านอยู่เลย

ที่สำคัญตอนคิดเงินแค่ชามละ ๒๐ บาทเอง

ถ้าไม่ติดประกาศงดกิน  จะขอกินอีกสักชาม

ยังไม่อยากให้ประกาศของเรา  กลายเป็นประกาศลวงโลก

เหมือนกับ...

...

ไปสระผมที่ร้านตัดผมสมัยเด็ก

ร้านประจำของบรรดาแม่ค้าชาวตลาดนนท์

สระ ม้วน อบ ได้ผมเป็นลอนฟูฟ่องดั่งใจ

ในราคา ๔๐ บาท  ซึ่งทรงนี้ไม่ว่าจะไปทำร้านไหน

ก็ไม่มีใครเก็บรายละเอียดผมหนาๆ ของหยกได้ดีเท่า

และที่สำคัญร้านอื่นที่ทำได้ไม่ดี  คิดเงิน ๒๕๐ – ๓๕๐ ทุกที

...

กลับมาหาป้าที่โรงพยาบาล  ซื้อข้าวหมูกรอบมาให้กิน

ป้อนข้าวเสร็จก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้  หนีไปหาลูกค้า

ทิ้งป้าไว้กับพยาบาลในหน่วยไตเทียมนั่นแหล่ะ

กลับมาอีกที  ฟอกไตเสร็จไปตั้งชั่วโมงกว่าๆ แล้ว ฮุๆๆๆ

...

พากันกลับบ้าน  แล้วก็เดินทางไปส่งงานลูกค้าอีกหนึ่งราย

แวะซื้อข้าวผัดปูให้ป้า  ฝรั่งสดให้ตัวเอง

กลับบ้านอีกหนนึง

...

ที่จริงมีนัดส่งงานอีก ๑ ชิ้นตอนห้าโมงครึ่ง

แต่ใช้เล่ห์กลมารยาขอเลื่อนเป็นพรุ่งนี้แปดโมงเช้า

...

....

.....

......

บางความจริงที่เข้ามาแทนที่จินตนาการอันสวยสด

ที่เราเคยได้รับรู้มาเป็นระยะเวลายาวนาน

ทำให้รอยยิ้มของฉันมลายหายไปวูบหนึ่ง

บางครั้งการออกมาเฉลยความจริงที่แสนเศร้า

ของผู้ประพันธ์นวนิยายเรื่องขลัง

ทำลายความฝันของนักอ่านไปกี่คนกันหนอ

 

แวะเข้าไปอ่านบทความต่างๆ เกี่ยวกับ

“พันธุ์หมาบ้า”

แล้วพบว่าตัวเอกของเรื่องอย่าง “ออตโต้”

ไม่ได้เปิดร้านอาหารที่เยอรมัน

แต่ตายจากโลกนี้ไปแล้วด้วยเหตุวิวาท

คล้ายกับบางสิ่งที่สวยงามแตกสลาย

ยิ่งได้ย้อนกลับไปอ่าน

บทสนทนาในช่วงท้ายๆ เรื่อง

ยิ่งให้รู้สึก

แม้แต่ตัวละครในนิยาย

สุดท้ายยังตายจากกัน

     Share

<< ประกาศหยุดกินVeinte poemas de amor >>

Posted on Wed 23 Jul 2008 23:07
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ป่วยมาราธอน ป่วย ฉิบหายเลย เบื่อๆๆๆ
risajoy   
Sat 26 Jul 2008 13:19 [4]

เวลาไม่เคยตรงกันเลยนะเกลอ ป่านนี้กุยังไม่หลับเลย แรงงงงงงงงงงงงงง
risajoy   
Thu 24 Jul 2008 5:11 [3]

ว่าจะบอกนานละ ชอบสวยเขียนเกี่ยวกับ น้ำ เรื่อ เนี่ยพี่จินตนาการสวยประมาณ อังศุมาลินละเนี่ย

ฝันอยากมีบ้านริมน้ำ แต่เล็กบอกว่า น้ำท่วมจะกลายเป็นฝันร้าย

จุ๊บ จุ๊บ
คนเดิมข้างล่าง   
Thu 24 Jul 2008 0:41 [2]

นอนได้แล้ว สวย นอนดึกหน้าเหี่ยวนะ

จุ๊บ จุ๊บ
jessie   
Thu 24 Jul 2008 0:38 [1]

 
 
 
 
 

 
>>> CALENDAR <<<
 
>>> Diary Archive <<<
นานๆ มาที
สามจอกสี่จอกกรอกเข้า
เพื่อนท้องจริงๆ ด้วย
นางฟ้ากลับมาแล้ว
อายุเยาวเรศรุ่น
ก็แค่...
ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก...
----
อยากมีเรื่องเดี๋ยวจัดให้
- - - ด้วยความคิดถึง ---
เปรี้ยวปาก
เช้าวันนั้นฟ้าสดใส + ส่วนหัวใจตลอดวันตลอดคืน
เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน : เลี้ยงรุ่น : อักษร เสียง และภาพ
แบบนี้จะดีไหมน๊ออออ
ประกาศิตพิศวาส
ตื่นเถิดความรัก...
คิดถึง-เสมอ
ความต้องการทาง "แพทย์" สูง
Veinte poemas de amor
ไม่ยกเว้น
ประกาศหยุดกิน
จดเป็นบันทึกรักไว้ในไดอารี่สีแดง
Hiya Baby
ตา ดา ดี๊ ตา ดี๊ดา...วู้
หวานมันกรอบชอบทุกคน
น้ำตาล "ไกล" มด
หวานเย็นชื่นใจ
หวานน้อย หวานนาน
เพราะชีวิตขาดหวานไม่ได้
 
>>> Last Diary <<<
 
Sponsor