ประกาศิตพิศวาส

ชื่อเรื่องของวันนี้  ยืมชื่อนิยายออนไลน์มา

เพลงก็ยืมเค้ามา

รูปผู้ชายก็ยืมเค้ามา

ตัวเป็นๆ ยืมได้ก็คงยืมแล้ว หุหุ

...

พฤหัสบดีที่ผ่านมา…นั่งทำงานอยู่บ้านริมเจ้าพระยา

ตีหนึ่งกลับบ้าน 

ศุกร์ที่ผ่านมา...อยู่บ้านริมเจ้าพระยาถึงตีหนึ่ง

วันนี้โทรเรียนแท็กซี่ศูนย์  แท็กซี่กลัวซอยบ้านอย่างเห็นได้ชัด

พี่จะกลัวอะไรคะ  หนูยังเฉยๆ เลย

เสาร์...เคลียร์งานถึงตีหนึ่งเหมือนเคย  แท็กซี่ศูนย์ช่างสะดวกสบาย

วันอาทิตย์  เคลียร์งานถึงตีสามกว่าๆ  น้าสาวบอกอย่ากลับบ้านเลยเหอะ

ไม่กลับก็ไม่กลับ  เฮ้อ...

จันทร์...กำหนดเป็นกำหนดตาย 

นั่งทำงานตั้งแต่บ่ายสามโมง -  สิบเอ็ดโมงเช้าวันอังคาร

ไม่หลับตาเลยสักนิด  ทำไปได้ไงวะ

กลายร่างเป็นหมีแพนด้าของแท้แน่นอน    กรุงเทพพระมหานครไปแล้ว

...

อังคารเมื่อวานนี้   ยังนอนดึกดื่นเที่ยงคืน

...

พุธคือวันที่เพิ่งผ่านพ้นไปสักครูนี้

เช้า...ไปโรงพยาบาล  พาป้าไปฟอกเลือด

วิ่งรอกไปส่งงาน  หากาแฟกินให้ชุ่มฉ่ำหัวใจ

แวะร้านทำผม  สระไดร์  ม้วนโรล  อบผม  หลับ

อบผมร้อนก็ร้อน  แต่ก็หลับ  หัวเอียงไปซ้ายที  ขวาที

แต่ว่ามันมีเครื่องอบผมกันอยู่พอดี  ทำให้ไม่ตกเก้าอี้

ผมหนาอยู่เป็นทุนเดิม  เจ้าของร้านเห็นว่าง่วงจัดด้วย

เลยม้วนแล้วอบไว้เกือบชั่วโมง  เอ่อ...เพื่ออะไรคะ

...

และกินก๊วยเตี๋ยวเจ้าอร่อยกลางตลาด  สำราญใจ

โด๊ป...ลิโพวิตันดี ๑ ขวด + แบรนด์  วีต้า  เบอรรี่   เข้มข้น

กลับมาโรงพยาบาล  พอดี๊  พอดี  ป้อนข้าวป้า  แล้วก็ได้เวลากลับบ้าน

ถึงบ้าน  นั่งปั่นงานอีกหนึ่งเซ็ท

นัดน้าสาวไว้ว่าเจอกันหกโมงเย็น

ทุกคนที่บ้านริมน้ำ  เข้าใจตรงกันว่า  หมายถึงมันจะมาตอนสองทุ่มเป็นอย่างเร็ว

แหม๋  หนูละเกลียดนัก...คนรู้ทัน

...

ไปส่งตัวเล่มงานเฉย  สวยมากชุดนี้  ทำเองชมเอง 

กินข้าวเย็นริมแม่น้ำเจ้าพระยา

อร่อยดี  ถูกด้วย  ฮ่าๆๆๆ  ร้านพะนะคอนที่อยู่ใกล้ๆ บ้าน

มิได้กินเงินชั้นหรอก  เดี๋ยวพอเอาไฟสีเหลืองนวลมาติด

จะรู้ว่าบ้านนี้สวยกว่าร้านนั้นเป็นไหนๆ

...

ยังไม่สามทุ่ม  กลับบ้าน

ลุง ป้า  น้า  อา  พากันถามด้วยสงสัย

ว่าไม่เที่ยงคืนเลยบ้างล่ะ  ยังไม่เช้าเลยบ้างล่ะ  วันนี้กลับเร็วได้

แหม...ก็ให้หนูนอนบ้านมั่งเหอะ

...

ชอปปิ้งเธอราพี่สองวันติดๆ กันแบบต่างอารมณ์

วันวาน = อังคาร  เดินห้าง The mall

ได้เสื้อของ Hass มาสองตัว  พันกว่าบาท

ซื้ออุปกรณ์สำนักงาน (ในห้องนอน) มาอีกเจ็ดร้อยกว่าบาท

โชคดีที่กระดาษ ๓ รีมนั้นมันหนัก เป็นอุปสรรคในการเดินชอป

โชคดีจริงๆ ...

 

พุธ...เดินตลาด  ได้ชุดแซกมา ๒ ตัว

เป็นชุดนอนแบบที่ป้าๆ เค้าเอาไว้ใส่เล่นไพ่

นึกออกมั้ย...แบบใส่ชุดคลุมยาวๆ แล้วม้วนโรลผมไว้

ถ้าให้ครบสูตรต้องมาร์สคหน้าด้วยน่ะ

แต่ไม่รู้ละ  หยกคิดเอง  คิดสองรอบเลยนะ

ว่าชั้นสามารถใส่ให้สวยได้  แล้วกะว่าจะใส่ไปเดินเล่นด้วย

ไปไหนดีนะ  พารากอนดีมั้ย

คิดเองรอบที่สาม  เราใส่แล้วออกจะเหมือนสาวแมกซิกันปนๆ สเปน

555  นอนดึกมากี่คืนแล้วนะ  สมอง  สติ  เลอะๆ เลือนๆ

...

ได้ชุดนอนเซ็กซี่  สีชมพู  เว้าหน้าเว้าหลังบางเฉียบมาอีกชุด

อารมณ์อยากเซ็กซี่  อันนี้คงไม่ถึงกับเอาไปใส่เดินเล่นนอกบ้าน

เดินแวบไปแวบมาในบ้านก็พอแล้ว

มีความสุข  หุหุหุ

...

วันนี้ที่ร้านทำผม

มีคนมาปรับทุกข์กับป้าช่างทำผม

เริ่มเรื่องว่า  เธอเป็นเด็กในตลาด  ขายของ  ทำงาน 

บ้านมีฐานะจนๆ  ญาติพี่น้องเยอะแยะมากมาย

ชีวิตนี้เต็มไปด้วยหนี้สิน

วันหนึ่ง  มีแม่สื่อแม่ชัก    ตลาด

พายัยเจ๊ยัยซิ้มคนนึงมาดูตัว  พรรณาคุณสมบัติความขยันให้ฟัง

อาซิ้มอาโก อะไรนั่น  ใคร่อยากได้ไปเป็นหลานสะใภ้

ให้กับหลานชายที่เลี้ยงเอาไว้  พามาเจอ  คบกันได้ ๒ เดือน

ตกลงวันเวลาจะมาขอ  ดิบดี

ไปๆ มาๆ  ผู้ชายเงียบหายไปซะงั้น  จะแต่งหรือไม่แต่งไม่บอก

เจ๊ร้านทำผมบอก  ไม่ต้องไปง้อ  (น้ำเสียงแกได้อารมณ์มาก)

แกบอกว่า  ช่างหัวมันเลย  นี่ไม่ใช่นิยาย  ไม่ใช่ละคร

อย่าไปนึกไปฝันเอา  ว่าฉันจะรอเขา  เดี๋ยวเค้าก็กลับมาหาเรา

มีแต่ไปแล้ว  ไปลับ  ไปเลย  ไปไกลขึ้นเรื่อยๆ

ลูกค้าอีกคนในร้านบอก  ไม่ได้ต้องให้มาแต่งตามที่บอก

เดี๋ยวใครๆ ถาม  จะตอบเค้าไปยังไง บลาๆๆๆ

เจ๊ช่างทำผมบอก  จะอายทำไม  แต่งไปแล้วเลิกสิอาย

คนมันพูดกันไปได้ไม่กี่วัน  เดี๋ยวมันก็ลืม  เรื่องอื้อฉาวในโลกมีทุกวัน

ไม่เห็นต้องไปสนใจ บลาๆๆๆๆ   เจ๊แกจริงจังมาก

แบบว่าสระผมไป  เค้าล่ะกลัวหนังศีรษะจะหลุดล่อน

เจ๊แกคงจะอินมากๆ  ขอเบอร์โทรบ้านผู้ชายจากอดีตว่าที่เจ้าสาว

จะโทรไปด่าให้อีกต่างหาก  อดีตว่าที่เจ้าสาวเห็นท่าไม่ดี

ค่อยๆ เลี่ยงหายไป  หายไป  ทีละคน  ทีละคน

ทิ้งหนูไว้คนเดียว...มองกระจก...แหะๆๆ

เป็นเราจะแต่งมั้ย  แบบนี้?

(เกี่ยวกับหนูมั้ยคะ...ไม่กล้าตอบแบบนี้เดี๋ยวโดนไฟชอตหัว)

แต่ถ้าเป็นหยก  หยกก็ไม่แต่งหรอก  เพื่ออาร้ายยยยยยยย

จะว่าไปสิบกว่าปีก่อน  ตอนป้ายังมีแผงขายของที่ตลาด

ก็มีบรรดาแม่สื่อ  จะพาคนมาดูตัวเหมือนกันนะ

แต่ว่านังนี่ไม่แม้แต่จะให้เข้าพบ

พร้อมประกาศวาจาอันศักดิ์สิทธิ์ไว้ล่วงหน้าว่า

ถ้าคิดว่าอยากมีชีวิตที่ดีๆ กันเหมือนเดิม

อย่าทำแบบนั้น

...

เลยอยู่รอดปลอดภัยมาจนถึง ณ บัดนี้

...

จบข่าวจากตลาดสดและร้านเสริมสวยสระไดร์ ๔๐ บาท

รายงานโดยหยกยิ้ม

…

แต่ว่าถ้าเป็นคนนี้

ประกาศิตพิศวาส

ยอม One night stand  เลยให้ตายเหอะพ่อเจ้าประคุณทูนหัว

ไม่เคยเห็นหน้าป้อจายคนไหนแล้วน้ำลายไหลได้เท่านี้เล้ย

เห็นดวงตาแล้วอยากจะลงไปนอนแดดิ้นตายให้ชีวาวายวาส

อยากกินเดนนิส  เอื้อก

คืนเดียวหนูขอท้องแฝดแบบพี่โจลี่นะ

แล้วเดนนิสจะไปไหนก้อเชิญ 

ลูกชั้นต้องหน้าตาดีแน่ๆ เลย  หุหุหุ

คนอื่นไม่มีสิทธิ์

เป็นเยอะ  ดื่มวีต้าแล้วไปนอนซะไป

...

หึหึ

ถ้าผู้ชายหวงก้างปากเสียบางคนมาเจอเขียนแบบนี้

กัดแขวะให้ชั้นเจ็บช้ำระกำใจอีกแหงๆ

ไม่เป็นไร  เพราะยังไงก็ไม่เห็น

 

ประกาศิตพิศวาส

 

สภาพร่างกายหลังจากไม่หลับไม่นอนมาสามสี่ห้าหกวัน

สิวเขรอะ  ตาแพนด้า  ฯลฯ

นี่ขนาดถ่ายด้วยเวบแคม  ใส่โปรแกรมพรางหน้า  ยังเห็นรอยสิวแดงๆ ได้อีก

จะสวยเหมือนเดิมมั้ย

เคยสวย

เออสิ

เสียงเรียกร้องของหัวใจ - มอส ปฏิภาณ

     Share

<< ตื่นเถิดความรัก...แบบนี้จะดีไหมน๊ออออ >>

Posted on Thu 7 Aug 2008 2:53
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ตีสามสิบเจ็ดนาที

ทำไมหล่อนไม่นอน

บ้าเปล่า
...   
Thu 7 Aug 2008 3:15 [1]

 
 
 
 
 

 
>>> CALENDAR <<<
 
>>> Diary Archive <<<
ไม่ต้อนรับ
หญิงสาวผู้เขียนนิยายรัก
นาร์ซีซัส
คลื่นทะเลเห่กล่อม
ซ้อมอกหัก
นานๆ มาที
สามจอกสี่จอกกรอกเข้า
เพื่อนท้องจริงๆ ด้วย
นางฟ้ากลับมาแล้ว
อายุเยาวเรศรุ่น
ก็แค่...
ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก...
----
อยากมีเรื่องเดี๋ยวจัดให้
- - - ด้วยความคิดถึง ---
เปรี้ยวปาก
เช้าวันนั้นฟ้าสดใส + ส่วนหัวใจตลอดวันตลอดคืน
เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน : เลี้ยงรุ่น : อักษร เสียง และภาพ
แบบนี้จะดีไหมน๊ออออ
ประกาศิตพิศวาส
ตื่นเถิดความรัก...
คิดถึง-เสมอ
ความต้องการทาง "แพทย์" สูง
Veinte poemas de amor
ไม่ยกเว้น
ประกาศหยุดกิน
จดเป็นบันทึกรักไว้ในไดอารี่สีแดง
Hiya Baby
ตา ดา ดี๊ ตา ดี๊ดา...วู้
หวานมันกรอบชอบทุกคน
น้ำตาล "ไกล" มด
หวานเย็นชื่นใจ
หวานน้อย หวานนาน
เพราะชีวิตขาดหวานไม่ได้
 
>>> Last Diary <<<
 
Sponsor