เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน : เลี้ยงรุ่น : อักษร เสียง และภาพ

 

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน

 

แล้วในที่สุด

ก็ปรากฏรอยยิ้มหนึ่งในความคิดคำนึงอันเงียบงันของฉัน

 

บางทีชีวิตก็ไม่ได้เดียวดายอย่างที่ว่าหรอก

เพียงแต่บางครั้งความรักที่โหยหา

ได้มาเท่าไหร่กลับไม่รู้อิ่ม

 

น้ำหนักที่ไม่เท่าของสิ่งเดียวกัน

 

ความรักของฉัน    ความรักของเธอ

ดาริสา...

 

ท่วงทำนองนี้  ทำให้น้ำตาฉันหยด

ไม่เกี่ยวอะไรกับใครสักนิด...

บางเส้นเสียงปลุกบางความรู้สึกอันร้อนให้ลุกขึ้นได้

...

"ศิลปะใดยังหมกมุ่นอยู่กับสสาร  ศิลปะนั้นอยู่ในระดับต่ำสุด

ไร่เรียงมาแต่สถาปัตยกรรม  ประติมากรรม  จิตรกรรม  กวีนิพนธ์

และสุดท้ายอันสูงสุดแห่งศิลปะ  คือดนตรี  โดยเฉพาะดนตรีบรรเลง

เนื่องด้วยมิได้มีสสารใดๆ ปะปนอยู่  มีเพียงท่วงทำนองแผ่วพริ้ว"

บรรทัดที่ขีดเส้นใต้  ยกมาจากงานศิลปนิพนธ์ของหวานหมายเลข ๑"

...

จบเรื่องเศร้าประจำวันนี้

ข้าพเจ้าขอบูชาเสียงดนตรี  ด้วยน้ำตาอันด้อยค่า

...

เรื่องของวันที่ผ่านๆ ไป

 

ไม่นึกว่า...การสมัครแพคเกจอินเทอร์เน็ตไร้สาย

เหมาจ่าย ๙๙๙ บาทต่อเดือน + Vat อีกพะเรอ

จะไม่ทำให้ความขยันหมั่นเพียรในการอัพไดเพิ่มขึ้นสักนิด

...

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

บ้านริมน้ำยามเมฆฝนลอยพัดผ่าน

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

บ้านริมน้ำ  ยามตะวันลับฟ้า

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

บ้านริมน้ำยามตีสี่

---

สิ้นสุดสัปดาห์ลี้ภัยไปทำงานที่บ้านริมแม่น้ำเจ้าพระยาแล้ว

หลังจากแม่หญิงย้ายกลับมานอนบ้านริมคลอง

บ้านริมแม่น้ำ  โดนขโมยขึ้นบ้าน 

คาดว่าเป็นคนข้างๆ บ้านนั่นแหล่ะ  เห็นแลปทอปวางทิ้งไว้

พอดี๊  พอดี  น้องแนน  หลานสาว  ที่เรียกเราว่าพี่ (ดีมากๆ)

ส่วนแม่น้องแนน  ที่เราควรเรียกพี่  เราเรียกว่าน้า (ไม่ยักโกรธ)

นอกเรื่องไปนิดนึง  แหะๆๆ

น้องแนนเปิดประตูห้องออกมาเจอพอดี  โขมยก็เลยวิ่งหนีลับไป

และที่โชคดีกว่านั้น  ตรงที่ไม่ได้หยิบแลปทอปติดมือไปด้วย

เช้าวันรุ่งขึ้น  เลยต้องเชิญคุณผู้หมวดขาหนูขอแจ้งความ 

มาตรวจตราสถานที่  ทำบันทึกประจำวันซักหน่อย

เดี๋ยวโจรใกล้ตัวมันจะได้ใจ

...

น้าสาวบอกว่า  ทำไมมันไม่มาวันที่หยกอยู่

ขโมยหน้าไหนจะกล้าเข้ามาละคุณน้า 

เล่นซัดลิโพ  นั่งตาวาว  ไม่หลับไม่นอน  ไม่มีคลอนแคลน

...

ชีวิตทั่วไปก็ซ้ำๆ  วิ่งรอกระหว่างโรงพยาบาล – โรงเรียน

ต้องไปติดต่อคุยงานที่โรงเรียนบ่อยมากๆ  จิตสำนึกบังเกิด

กางเกงขายาวทั้งอาณาจักรเสื้อผ้าของหยกยิ้ม

มีเพียง ๑ ตัว (ที่จริงมี ๒ ตัวแต่อ้วนใส่ไม่ได้)

คิดแล้วก็เลยต้องออกจากระบบเส้นทาง โรงเรียน – โรงบาล

ไปเดินเตร็ดเตร่ ณ JJ ตามคำเชิญชวนเรียกร้องของริซ่าจอย

นังจอยได้เสื้อกล้าม ๘๐ บาท ๑ ตัว

นังหยกผู้อิดออดก่อนออกจากบ้าน ว่าจะไม่ไป

สะพัดแบงค์พันไปประมาณ...อย่าให้นับดีกว่ามันยาวไกล

...

ที่เห็นๆ ก็มีรองเท้า ๒ คู่  ไอ้จอยบ่นทำไมซื้อตั้ง ๒ คู่

ก็ชอบทั้ง ๒ คู่นี่นา  กลัวว่าโชคชะตาจะไม่ดลบันดาลให้พบกันอีก

ตามมาด้วยกระโปรงเอวสูงปรี๊ดดดดดด ที่เค้าเริ่มเลิกฮิตกันแล้ว

แต่แม่นางอยากจะใส่  ใครจะทำไม

ชุดแซกแนวๆ เรโทร + โบโฮ  อีก ๑ ตัว

ที่เหลือนั้นอุ๊บอิ๊บ  อย่าไปรู้เลย  พยายามลืมๆ อยู่เหมือนกัน

...

วันจันทร์ที่ผ่านพ้นไป  มีงานเลี้ยงรุ่น 

เหตุเกิดจากกีตาร์ของสามีเพื่อนชำรุดเสียหาย

สามีเพื่อนเป็นคนหลงทางไม่รู้ทิศในกรุงเทพฯ และเมารถ

ทั้งสองจึงเปียแชร์มือแรกมาจากแม่สอด

มุ่งสู่กรุงเทพพระมหานคร  เอากีตาร์มาซ่อม

นานทีปีหนคุณเพื่อนจะลงมากรุงเทพฯ สักครั้ง

จึงชวนกันไปสังสรรค์  เฉพาะเพื่อนๆ รุ่นเดียวกัน

****_****

แน่แท้ว่าตอนแรกคนโน้นก็รับปาก  คนนี้ก็รับปาก คนนั้นก็เออได้

เมื่อถึงเวลาอันควร  คนโน้นปิดมือถือ  คนเนี๊ยะขี้เกียจ

คนนั้นอยากมาใจแทบขาด  ติดที่ว่าเหนื่อยมากแทบขาดใจ

คนนู้นป่วย  คนนี้ไม่สบาย  คนหนึ่งอยู่ไกล  คนหนึ่งโซแซด

บ้านใครสักคนฝนตก  และโทรศัพท์มือถือของหลายคน

มีอันเป็นไปโทรไม่ติดขึ้นมาซะอย่างนั้น  ฯลฯ

(ใครเป็นใคร  กรุณามารับคำประชดประชันไปกันเอง)

...

งานเลี้ยงรุ่นของเราจึงปรากฏบุคคลมากมาย  เช่นนี้

 เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

ใครกันวะ  โต๊ะอื่นทั้งนั้น...ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ

 เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

ซูมกลับมาที่สมาชิกแก็งค์เรา  ตัวจริงเสียงจริง

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

ค่ะมีเท่านี้  อบอุ๊นละมุนละไม  เข้าใจกัน ฮ่าๆๆ

 

นับแล้วได้ ๔ คนพอดิบพอดีไม่มีขาดเกิน + สามีเพื่อนอีกคน = ๕

วานคุณพี่จุ้ยเจ้าของร้านช่วยถ่ายภาพให้ 

แกกำลังเมาได้ที่  ดูท่าจะเมาทั้งเหล้าเมาทั้งเนื้อ

วิสัยทัศน์ของเด็กมัณฑนศิลป์ไม่เหลือเล้ย  ให้ตายเห๊อะ

แต่บุคคลในภาพก็ยังสวย สวย สวย กันอยู่มิรู้ดับ

ฆ่าไม่ตาย  สวยแบบไม่กลัวไบกอน  หุหุ

...

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

เค้ามากันเป็นคู่

พวกชนกลุ่มน้อย  ตัดช่องน้อยแต่พอตัวหนีไปมีสามีก่อนใคร

รักกันหนา  พากันหนี  รักกันหนา  พากันวิวาห์เหาะ

แต่ทว่า  "กำลังคิดจะเลียนแบบ  กรั๊กๆๆ"

***

นี่ก็มาเป็นคู่

อันนี้ที่จริงคู่เพื่อนกัน แต่ดูเหมือนผัวเมียกันขึ้นไปทุ๊กวัน

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

หนิง :  เงียบไปเลยเฒ่า  หิวว้อย  หิวๆๆ

กบ : เฮ้อ  หิวก็มาพาลกับเรา

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

กบ : กินเข้าไปเยอะๆ นะหนิง

หนิง : อารมณ์ดีละ กิ๊วๆๆ

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

Lonley me with sex on the beach.

มีเพียงตัวเราจิบน้ำจัณฑ์ฝันเพ้อ

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

ความสุขของหยกยิ้มคือการได้ยินเสียงชัตเตอร์

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

จนเพื่อนเป็นห่วง  กลัวว่านิ้วชี้จะเจ็บมั่งล่ะ  นิ้วจะล็อกมั่งล่ะ

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

...

 

ลงมาถ่ายรูปกันเป็นที่ระทึก  หน้าร้านก่อนกลับ

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ 

เบื้องหลังภาพนี้...

ทำให้ฝรั่งที่ขับมอเตอร์ไซน์คนหนึ่ง  หันมายิ้มให้

แล้วยังไม่ยอมหันกลับไปมองทางอีกตะหาก

สงสัยคงจะตะลึง สับสนอยู่ว่า  มันเมาหรือเราเพี้ยน

แค่ใส่แว่นกันแดดตอนเที่ยงคืนกว่าๆ  แค่เนี๊ยะ

...

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

คู่แว๊นคู่ใหม่ของวงการ  ทั้งนี้หากยึดอายุเป็นที่ตั้ง

จะกลายเป็นผู้อาวุโสทันที

...

ตีหนึ่งนิดๆ  เพื่อนอยากไปสะพานมัฆวาน

ปลื้มใจจัดให้ตามคำขอ

แล้วก็แว้บไปถึงมัฆวาน  คุณเพื่อนโทรบอกแม่

สองสามีภรรยาเค้าประทับใจสุดๆ 

เห็นว่าปีหน้าจะเปียแชร์มาเพื่อพันธมิตร

เป็นเยอะ

...

แว้บไปไหว้เสด็จพ่ออีกนิดหน่อย

กลับบ้าน  วันนี้ปลื้มใจดี๊  ใจดี  มาส่งถึงบ้าน

ระหว่างขับรถ  ในเมื่อเพื่อนร่วมรุ่นไม่ยอมมา

ก็เลยขุดคุ้ยประเด็นของบุคคลที่ ๕ มาคุยกัน

สนุกสนาน  เบิกบานใจ

...

ถึงบ้าน

พี่แม็กเห็นทางเข้าบ้าน  ถึงกับอุทาน

“นี่มันทุ่งนาชัดๆ  พี่ไม่นึกว่าจะเจออะไรแบบนี้ที่กรุงเทพฯ”

ตบตีสามีเพื่อน  ที่เพิ่งเคยเจอกันหนแรกไปนิดหน่อย

ก่อนจะเดินเชิดๆ แบกกระเป๋า  เข้าบ้านทรายทอง

ด้วยลีลาของพจมาน  สว่างวงศ์  (ไม่ไปลอนดอน)

...

สนุกดีวันนี้

คนน้อยไปหน่อย  แต่ไม่ใช่ปัญหา

คุยกันรู้เรื่องไม่เคืองใจ 

...

เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน เลี้ยงรุ่น อักษร เสียง และภาพ

 

จบการรายงานข่าวเพียงเท่านี้

 

ต่อไปเป็นข่าวชาวบ้าน...

สืบเสาะกันเอาเองตามสะดวกใจ

ดาริสา  หยกยิ้ม หรือ แอนนาของเพื่อนๆ

รายงาน

- - -

ทิ้งท้ายไว้ด้วยวรรคแรกของบทกวีที่ว่า

"ถ้อยคำหวานมิได้สื่อความซื่อสัตย์"

ซึ่งประโยคนี้เอง เมื่อรวมกับบทเพลงด้านบน

ก่อรัญจวนป่วนใจนัก

 

Can't see the truth is sugared words.

 

     Share

<< แบบนี้จะดีไหมน๊ออออเช้าวันนั้นฟ้าสดใส + ส่วนหัวใจตลอดวันตลอดคืน >>

Posted on Wed 13 Aug 2008 23:03
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
งิงิงิ แกคิดเหรอ ว่าชั้นจะสำนึกผิดที่แกประชดประชัน แต่ก้อเสียดายนิดหน่อยว่ะ ที่ไม่ได้เจอเพื่อน คราวหน้าละกันนะ จะพยายามไปให้ได้ตามนัด เพื่อนขอโตดดดดด....
หลิน   
Thu 14 Aug 2008 9:36 [2]

ตอบเม้นท์
- นัดเลี้ยงรุ่น แต่ว่าใครไม่มาไม่ง้อ
สวย หยิ่ง เอาจริง 555

ที่จริงกว่าคือคนอีกสามร้อยกว่าในรุ่นเค้าไปนัดกันที่อื่น แล้วไม่บอก กรั๊กๆๆ เนื่องจากสวยเกินไป เดี๋ยวชาวบ้านจะหมอง
หยก   
Wed 13 Aug 2008 23:06 [1]

 
 
 
 
 

 
>>> CALENDAR <<<
 
>>> Diary Archive <<<
ชื่นชีวันเมื่อฉันและเธอชิดใกล้ + สุขอุราเมื่อเรามาพร้อมหน้ากัน
คืนวันพระจันทร์ฉายแสงแรงฤทธิ์ปรารถนาและเรือล่ม
ไม่ต้อนรับ
หญิงสาวผู้เขียนนิยายรัก
นาร์ซีซัส
คลื่นทะเลเห่กล่อม
ซ้อมอกหัก
นานๆ มาที
สามจอกสี่จอกกรอกเข้า
เพื่อนท้องจริงๆ ด้วย
นางฟ้ากลับมาแล้ว
อายุเยาวเรศรุ่น
ก็แค่...
ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก...
----
อยากมีเรื่องเดี๋ยวจัดให้
- - - ด้วยความคิดถึง ---
เปรี้ยวปาก
เช้าวันนั้นฟ้าสดใส + ส่วนหัวใจตลอดวันตลอดคืน
เช้าวันนั้นเริ่มต้นด้วยสายฝน : เลี้ยงรุ่น : อักษร เสียง และภาพ
แบบนี้จะดีไหมน๊ออออ
ประกาศิตพิศวาส
ตื่นเถิดความรัก...
คิดถึง-เสมอ
ความต้องการทาง "แพทย์" สูง
Veinte poemas de amor
ไม่ยกเว้น
ประกาศหยุดกิน
จดเป็นบันทึกรักไว้ในไดอารี่สีแดง
Hiya Baby
ตา ดา ดี๊ ตา ดี๊ดา...วู้
หวานมันกรอบชอบทุกคน
น้ำตาล "ไกล" มด
หวานเย็นชื่นใจ
หวานน้อย หวานนาน
เพราะชีวิตขาดหวานไม่ได้
 
>>> Last Diary <<<
 
Sponsor