ลั้ล ลัล ลัล ลา...ชีวิตเที่ยวละไม

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

 

ลั้ลลา

วันนี้ได้รับข่าวดี

พี่คิมหันต์ (ชื่อพระเอกนิยายมากเลยชิมิ)

โทรมาบอกข่าวดี  มีการถามว่าอยากฟังข่าวดีหรือข่าวร้าย

อ่ะแหม...ถามมาได้

“คนปกติเขาอยากฟังข่าวดีสิพี่” ยังปากดีได้อีก ถือว่าสวยใช่ไหมหยก

“ถ้าพี่คิมหันต์โทรหารับรองว่าเป็นข่าวดีแน่นอนไม่มีข่าวร้าย”

นั่น ยังพระเอกนิยายได้อีกเหมือนกัน

 

นิยายชั้นกำลังจะมีปกเป็นของตัวเองแล้ว

สรุปค่าตอบแทนไม่คิดถาม  ใครงก หรือ งกกว่าช่าง

ดิฉันเลือก สนพ. ที่ทำปกสวยเข้าว่า  คงรับไม่ได้หากนิยายของตนที่เขียนแทบตาย

จะต้องมีปกอันแสนจะไร้สุนทรีย์ทางทัศนศิลป์

 

แต่ถ้าให้น้อยกว่าสองหมื่นคงมีกระซิกๆ กันบ้างละ

 

พระจันทร์ยิ้มน่ารักชะมัด

นึกถึงพี่โรนัลด์  ของ  ร้านแมกโดนัลล์

โจ๊กเกอร์ยิ้มจนตาเป็นดอกจัน  นั่นใช่เลย

ขอบคุณเล็กมาก  ที่โทรมาปลุกจากการนอนตอนหัวค่ำ

และบังคับให้ออกไปดูให้ได้

สมเป็นกัลยาณมิตรจริงจริ๊ง    

 

ไปเขียนนิยายขายเลี้ยงชีพดีกว่า

 

ข่าวร้ายก็คือ  แวดวงนักเขียนเขาว่ากันว่า “จ่ายเงินช้าทุกสถานที่”

อุแม่เจ้า  หนูจนวันนี้นะคะ  ทำอย่างไรดี

 

ประมวลรูปภาพหลากหลายในชีวิตตั้งกะเดือนก่อนยันอาทิตย์ก่อนโน้น

ไปเที่ยวทะเล (เมามาก วอดก้าสองขวดนั้นทำเอาเจ้าแม่กาลีประทับทรง)

รายละเอียดไม่ต้องแจกแจง  เรื่องไม่ดีไม่ตีแผ่

เพราะคนอ่านไม่ชอบ เอ๊ย เพราะไม่จำเป็น

รู้ว่าดีหรือไม่ดีก็พอละ และ จริงหรือไม่จริงก็พอแล้ว

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ชุดเริงทะเล เที่ยวผับ กลับบ้าน สองวัน ชุดเดียว

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ชิลๆ ของเราที่ปั๊มปตท. บางปะกง (ทำลายบรรยากาศเงียบสงบแถวนั้นมาก)

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

แวะเติมพลังที่ร้านส้มตำป้าประไพ หลังจากหาเพื่อนไม่เจอ

 

เหมือนไปขับรถหาอาร์ซี  เนื่องจากว่าเราไปหาเพื่อนที่พัทยา

โดยที่เราไม่รู้ว่าบ้านมันอยู่ตรงไหน  และเราไม่สามารถโทรหามันได้

แต่เราก็ยังไป...

ถึงพัทยา กดโทรศัพท์จนมือหงิกก็ยังไม่สามารถติดต่อเพื่อนได้

เราเปิดโน๊ตบุ๊คเข้า Hi5 (ดิฉันมีเน็ตไร้สายส่วนตัว ไอพีเดียวทั้งประเทศ)

มองหาว่าจะมีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเพื่อนให้สืบได้บ้าง

แล้วเราก็พบ  คอมเม้นท์ที่มันไปทิ้งไว้ในฮิห้าคนอื่น

เบอร์โทรศัพท์ร้านอินเทอร์เน็ตของหล่อนสิคะ

กรี๊ดดดดดด ลั่นวีออสคันน้อยๆ ของปลื้ม ที่บรรทุกเพื่อนเต็มอัตราศึก

กดโทรออกด้วยความดีใจ...ติดแต่ไม่มีคนรับ

หรือว่าเที่ยงมันยังไม่เปิดร้านกระมัง

ไปกินส้มตำแม่ประไพแก้เครียดกันดีกว่า  อร่อยดีๆ

จากนั้นก็กดโทรหาเพื่อนอีกราวสามล้านครั้ง

ไม่มีคนรับสักรอบ

ดิฉันยังคงความฉลาดคู่ความงามไว้เสมอ  แม้จะฉลาดช้าไปนิด

(โลกไซเบอร์นี่ไม่ได้มีเอาไว้จิตอย่างเดียวนะเนี่ย ใช้ในทางฉลาดก็ได้เหอะ)

โทร.ถาม ๑๑๓๓ ขอที่อยู่หมายเลขโทรศัพท์ที่หามาได้อีกที

จากนั้นปฏิบัติการวนรถรอบพัทยาเหนือ กลาง อีสาน ใต้ ก็เริ่ม

เอ่อ...อีสานไม่มีนี่นะ มีแค่พัทยาเหนือ กลาง ใต้

แล้วเราก็เจอบ้านเลขที่นี้....ชัดเจนมากเหอะอีลาวเอ๊ย

เรียกเพื่อนว่าอีลาว เพราะเธอเป็นสาวอุดร

ไม่ได้แบ่งแยกชนชั้นวรรณะ หากได้ยินกับหู จะรู้ว่าเรียกเพราะรัก

แต่เรียกดังมากไปในบางสถานที่ก็ไม่ได้

เพราะพัทยานั้นมีคนจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือมิใช่น้อย

เกรงจะวิ่งไม่ทัน  รถนั้นก็เร่งไม่ค่อยขึ้น  บรรทุกเกิน ฮ่าๆๆ

ออกจากร้านมันจึงต้องเรียกเพื่อนว่า “ไอ้ต่าย” เหมือนเดิม

 ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ยังอยู่ร้านส้มตำ

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

อิ่มแล้วไปตามหาอาร์ซีต่อ

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

เจอแล้วบ้านเลขที่ ๖๓/๖ ตามที่โทรถาม ๑๑๓๓

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ร้านคอนเน็คชั่น โทรถามเพื่อนหลิน เพื่อนหลินบอกร้านคอร์นเนอร์ๆ

ตอนแรกพวกเราขับรถผ่านร้านเหล้าปั่นชื่อมุมเพื่อน คอร์นเนอร์ แวะสิคะ

กร๊ากกก

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

อิลาวสุดที่รักของเรา ที่ทุกวันนี้เพื่อนๆ ยังหาเหตุผลไม่ได้

ทำไมเราต้องขับรถวนทั่วพัทยาเพื่อไปหามัน ทำไม๊ๆๆๆ

แค่เสื้อชมพู กับเสื้อขาวไม่ได้เจอกันมาราวๆ ๖ ปีเอง

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

 

เพื่อนต่ายเลี้ยงอาหารทะเลที่พัทยา

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

อุ๊ย คนเสื้อชมพู อาจารย์ธนัสนันท์ใช้หลุยส์ปลอมนะ  ร้อยเก้าเก้าตลาดนัดบางแคชิมิ

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

อุ๊ย  เราก็ใช้แว่นกันแดดของกุดจี่จากท่าขี้เหล็กอันละหกสิบบาทเหมือนกันเลย

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

๖ ชีวิต มืดไปหน่อย เด็กเสิร์ฟร้านนี้ถ่ายรูปไม่เป็นเลยเหอะ แต่เขาถ่ายให้ก็บุญโข

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ตะเล๊  ตะเล

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

 

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ปลื้มสั่งนักหนาให้รวบผมก่อนเข้าผับ

เพราะเธอรู้ด้วยญาณวิเศษว่าอิชั้นจะไปสะบัด สลัด ฟัดเหวี่ยง

เป็นเจ้าแม่กาลีเริงไฟ  ในคืนนั้น  ฮ่าๆๆ

สวยน้อยหน่อยไม่ได้เอาเครื่องสำอางค์ไปกันเลยแต่ละคน

 

ไปกินเหล้าที่ ดริฟเฟอร์  ความสนุกที่แตกต่าง

แตกต่างมาก คนพัทยาใส่สูทเที่ยวผับเว้ยเฮ้ย

สาวปริมณฑลปนกรุงเทพฯ - ซัวเถา อย่างเราไปแบบน้ำไม่อาบ มีไงไปงั้น

เพราะไม่ตั้งใจค้าง  นึกขึ้นได้  ก็ไปกันเลย

ตามที่เกริ่น  สุรานั้นเรียกเจ้าแม่กาลีประทับร่างได้

วันนั้นนอกจากดริฟเฟอร์จะแตกต่าง ยังแตกตื่นเพราะเราๆ

 

ตีสามสิ้นสติ  วิ่งเริงร่าอยู่ลานจอดรถผับ

ก่อนที่แฟนเพื่อนต้องเดือดร้อนขับรถมาหา

แล้วช่วยขับรถของพวกเรากลับไปส่งที่พัก

แล้วพี่เค้าก็ต้องนั่งมอเตอร์ไซน์รับจ้างกลับไปที่ผับ

เพื่อเอารถตัวเองกลับมาที่บ้าน

เรื่องราวคราวนี้  ทำเอาแฟนเพื่อนคิดแล้วคิดอีกว่าปีใหม่นี้

จะยอมให้ไอ้ต่ายมาหาพวกเราที่กรุงเทพฯ แต่เพียงลำพังดีหรือไม่

ดีสิคะ  แหม...สนุกออก

 

ก่อนนอนเพื่อนสาวชาวพัทยาบอกว่า

“หกโมงเจอกันหน้าที่พัก ใส่บาตรพร้อมกัน”

เหอ  ได้ข่าวตอนเที่ยงอิชั้นไปหาคุณที่ร้าน คุณยังเดินซึมเซาอยู่เลยนิ

 

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ไม่มีบลัชออน ก็แก้มแดงได้ด้วย วอดก้าเพียวๆ ตบหมดแก้วๆ

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

กระหายสุดๆ ขอบอก

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

สายตาโต๊ะข้างๆ เอ็นดู๊ เอ็นดู  ดูเธอทำ

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

แล้วเขาก็มาถ่ายรูปร่วมกับพวกเราเป็นที่ระทึก

วันต่อมาไปเที่ยวสัตหีบ

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ทำเหมือนไม่เคยไปทะเลอีกแล้ว

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

เจี๊ยกๆ ๆ เป็นเสียงเรียกของลิง เจี๊ยกค่อกๆๆ เหมือนมั้ยๆ

ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

 

ไปสัตหีบกันต่อไม่ได้ลดความแรงลง

เพื่อไปกินไก่อบโอ่ง (เมืองนนท์ก็มีขายว้อย)

กับส้มตำนิดๆ หน่อยๆ

และเอาเท้าไปจุ่มน้ำทะเลแกว่งๆ

น้ำใสน่าเล่นมากมาย  แต่ว่าเกรงจะเหนื่อยเกิน

ต้องกลับบ้านเมืองของเรากันแล้ว  ลาจำลา  ทะเลแสนงาม

 

เท่านี้แหล่ะ

 ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

ขับรถกลับด้วยสภาพแบบนี้

คนข้างหลังไม่ยอมคุยเป็นเพื่อน ภาพมันฟ้อง อุอุ

 

คอมเม้นท์หน้าที่แล้ว

พี่หยกๆ ..โหย ไม่ได้เข้ามาพักนึง นึกว่าจะเลิกเขียนไปแล้วซะอีก ..

ดีนะ ที่ลองเข้ามาดู ..เฮ้อ ค่อยโล่ง!!
นี่ๆ ..น้องมู๋รับปริญญาแล้วนะ ..แต่ยังไม่ได้อัพไดเลยอ่า ..เกิดอาการขี้เกียจซะแระ ..

พี่หยก เอายาขยันอัพไดให้กินหน่อยดิ.. นะ นะ
อากาศหนาวอีกแระ ..รักษาสุขภาพด้วยเน้อ.. เปนห่วงจ้า
ปล. อย่าหายไปนานอย่างนี้อีกนะ.. ใจคอไม่ดี คนรุ่นบุกเบิกยิ่งน้อยๆ อยู่ ..กิกิ

 

ตอบ...น้องมู๋ฝ้าย

ชาวบ้านเค้าก็คาดเดาอายุได้หมดเซ่  บอกแบบนี้

 ลั้ล ลัล ลัล ลา ชีวิตเที่ยวละไม

 

ขอซึ้งนิดนึง

แฮปปี้กับชีวิตที่ได้เจอเพื่อนมากมาย

คิดถึงพวกแกแล้วมีความสุขกว่าคิดถึงผู้ชายสิบคนรวมกันอีก

เจอกันอีกทีเราก็เหมือนเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิดเนอะ

เหมือนตอนเข้าปีหนึ่งใหม่ๆ

ถ้าจะมีอะไรเปลี่ยนไปก็ตรงที่ชั้นสวยขึ้นทุกวันๆ ตามน้ำหนัก

คิดถึงว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

     Share

<< Horse Hunters สวยปราบอาชามากับสายลมและสายน้ำ... >>

Posted on Tue 2 Dec 2008 15:47
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
เราก็เป็นคนอ่านที่ ปกสวยค่อยซื้อ


แอร๊ยยยย ^^
คพน.   
Tue 2 Dec 2008 21:08 [2]

แรว๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
Risajoy   
Tue 2 Dec 2008 18:16 [1]

 
 
 
 
 

 
>>> CALENDAR <<<
 
>>> Diary Archive <<<
ตราบทิวาจรดราตรี ...Dil Laka liya
มหามงคล...หัวใจให้ในหลวง
Woman in love
Music in my mild ????
ไม่รู้ทำไมหัวใจลอยๆ
คนเดิมคนนี้....
ช้าๆ ได้พร้าสองเล่ม
ฉันกลับมาแล้ว...ที่รัก
.หนึ่งหน้ากระดาษ.
...วันนี้...
ก็โลกมันร้อนนี่คะ...
เชื่อง...
จะทำอย่างนี้อีกไหม
My novel part II (ปกนิยาย Edit ลิงค์นิยายหมายเลข ๒)
มากับสายลมและสายน้ำ...
ลั้ล ลัล ลัล ลา...ชีวิตเที่ยวละไม
Horse Hunters สวยปราบอาชา
My novel
เมืองนนท์หนาวมาก+++รูปภาพที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อหา และเนื้อหาที่ไม่เกี่ยวกับหัวข้อ
ชื่นชีวันเมื่อฉันและเธอชิดใกล้ + สุขอุราเมื่อเรามาพร้อมหน้ากัน
คืนวันพระจันทร์ฉายแสงแรงฤทธิ์ปรารถนาและเรือล่ม
ไม่ต้อนรับ
หญิงสาวผู้เขียนนิยายรัก
นาร์ซีซัส
คลื่นทะเลเห่กล่อม
ซ้อมอกหัก
นานๆ มาที
สามจอกสี่จอกกรอกเข้า
เพื่อนท้องจริงๆ ด้วย
นางฟ้ากลับมาแล้ว
อายุเยาวเรศรุ่น
ก็แค่...
ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก...
----
อยากมีเรื่องเดี๋ยวจัดให้
 
>>> Last Diary <<<
 
Sponsor